Διαβάζω το The Peculiar Exploits of Brigadier Ffellowes, που είναι μια συλλογή από παράξενες ιστορίες καθώς τις διηγείται ένας τύπος σε ένα κλαμπ που συγκεντρώνονται ορισμένα άτομα και μιλάνε. Ο αφηγητής μας είναι ο Brigadier Ffellowes, ένας Άγγλος αξιωματικός, και άνθρωπος των μυστικών υπηρεσιών της Αγγλίας, απ’ό,τι καταλαβαίνω, γύρω στον Β’ Παγκόσμιο, ο οποίος φαίνεται να έχει βρεθεί σε πολλά «ακραία» σημεία του κόσμου μας και συναντήσει διάφορα μυστήρια.
Αυτά τα μυστήρια είναι αρκετά κλασικού τύπου, αλλά δεν είναι κλισέ. Αν νομίζεις ότι είναι «μια από τα ίδια», δεν είναι αυτό. Και ο τρόπος γραφής είναι τέτοιος που, πραγματικά, σε κρατάει κολλημένο στο βιβλίο· είναι όντως σαν κάποιος να σου διηγείται μια παραδοξότητα που βίωσε. Όχι σαχλαμάρες.
Περισσότερα μπορείτε να τσεκάρετε εδώ.
Εκείνο που θέλω να σχολιάσω είναι οι αστειότητες που προκύπτουν, γι’ακόμα μια φορά, όταν οι αγγλόφωνες μιλάνε για την Ελλάδα και την ελληνική γλώσσα.
Σε μια από τις ιστορίες του βιβλίου, η οποία διαδραματίζεται στο Αιγαίο, το 1941, γράφει το εξής:
This seems as good a time as any to mention my charge, the Greek army captain. His name was Constantine Murusi, called Connie by everyone [...]
Τι λε, ρε φίλε; Έλεγαν όλοι τον Κωνσταντίνο «Κόννη»; Αν είναι δυνατόν... Υποθέτω πως ο συγγραφέας είχε δει τη συντομογραφία Κων/νος και από εκεί έβγαλε το συμπέρασμα. Αλλά αυτό είναι κάτι που γράφουμε, όχι κάτι που λέμε. Λογικά θα έπρεπε να πει ότι όλοι τον έλεγαν Κωστή, ή Κώστα. Προφανώς.
Αλλά φαίνεται, τουλάχιστον, να ξέρει κάμποσα πράγματα για την Ελλάδα, γιατί παρακάτω συνεχίζει:
[...] and he was one of the really old and true Greek nobility, a descendant of the Phanariot princes who ruled the Balkans under the Turks for hundreds of years.
Η συγκεκριμένη ιστορία ήταν καλή, αλλά από τις πιο προβλεπόμενες, αν είσαι Έλληνας. Εντάξει, ποιος δεν ξέρει τον μύθο της Μέδουσας; Περιλάμβανε, όμως, και κάποια παράδοξα πράγματα που δεν μπορώ να τα παραλληλίσω με τίποτα που ξέρω.
